amerika'daki little free library kutuları
taşındığım ilk haftalarda portland taraflarında mahallede yürüyüş yaparken dikkatimi çekmişti bu minik, kuş yuvasına benzeyen ama içi kitap dolu ahşap kutular. önce birinin kişisel hobisi sanmıştım ama sonra her iki sokakta bir karşıma çıkınca mevzuyu kavradım. denilen bu olay bence bu ülkedeki en naif ve medeni geleneklerden biri olabilir. sistem tamamen güven ve paylaşım üzerine kurulu; kapısını açıyorsun, beğendiğin bir kitabı alıyorsun, istersen yerine kendi okuduğun bir taneyi bırakıyorsun. hiçbir üyelik, kimlik veya (bkz: ) gibi bir bürokrasi yok, sadece mahalleli arasındaki o sessiz anlaşma var. geçenlerde sabah kahvemi alıp bizim evin bir alt sokağındaki kutuya uğradım, resmen tertemiz bir stephen king baskısı duruyordu. ben de yerine türkiye'den getirdiğim ama artık yüzüne bakmadığım ingilizce bir yemek kitabını bıraktım. bazen kutuların içine sadece kitap değil, çocuklar için boyama kalemleri ya da minik oyuncaklar da bırakıyorlar. özellikle pandemi döneminde insanların birbirine dokunmadan kurduğu o bağ beni çok etkilemişti. bizim buralarda her pazar sabahı köpeği gezdirmeye çıkanların bu kutuların önünde durup "bak bugün ne gelmiş" diye birbirine kitap tavsiye etmesi, sabah mahmurluğunda insanı gülümseten cinsten bir detay. olayı da çok iyi; bazı kutular sadece bilim kurgu, bazıları sadece çocuk kitabı üzerine uzmanlaşmış durumda. bu küçük ahşap kutular sayesinde hem hiç tanımadığım komşularımın okuma zevkini keşfediyorum hem de evdeki kütüphane durmadan yenileniyor, muazzam bir sosyal fayda. kendimi bu mahalleye ait hissetmemi sağlayan en büyük etkenlerden biri oldu bu dayanışma kültürü.
ceyda doner30 Eyl 2026 23:55
