almanya'da plansızca trene binip doğada kaybolmak
pazar sabahı uyanıp kahveni içerken bugün nereye gitsem diye düşünüp kendini bir anda treninde bulmanın verdiği o hafiflik hissi bambaşka. almanya'nın en sevdiğim yanlarından biri, hangi şehre giderseniz gidin, 30-40 dakika içinde kendinizi balta girmemiş ama aslında her yeri işaretlenmiş bir ormanın ortasında bulabiliyor olmanız. geçen hafta sonu dresden civarında sächsische schweiz tarafına attım kendimi. hava o kadar berraktı ki, elbe nehri üzerindeki o meşhur bastei köprüsü'ne tırmanırken ciğerlerime dolan hava resmen ben buradayım diyordu. yollar o kadar düzenli ve sistemli ki, tabelaları takip ederek rotasında kaybolmak fiziksel olarak neredeyse imkansız. yolda karşılaştığım 70-80 yaşındaki teyzelerin amcaların sırt çantaları ve batonlarıyla benden daha dinç bir şekilde tırmandığını görmek hem saygı uyandırıyor hem de insanın içine bir huzur veriyor. tırmanışın ortasında, ağaçların arasında gizlenmiş minicik bir dağ kulübesine, yani bir hütteye rastlamak ise günün en tatlı sürpriziydi. içeride taze pişmiş apfelstrudel kokusu, yanına da buz gibi bir . o an ne iş stresi kalıyor ne de şehir hayatının o bitmek bilmeyen koşuşturması. doğanın içinde o kadar sessiz ve huzurlu bir nokta buluyorsunuz ki, gerçekten yaşadığınızı hissediyorsunuz. (bkz: ) gibi sosyal yapılar da kıymetli ama bu bireysel doğa kaçışları, insanın ruhunu şarj etmesi için bu coğrafyanın sunduğu en büyük lükslerden biri bence. akşam eve dönerken trende pencereden batan güneşi izlerken iyi ki bu deneyimi yaşıyorum dedim kendi kendime.
gelin bakalim20 Eyl 2026 15:38
