almanya'daki zu verschenken kutusu kültürü
geçen pazar sabahı berlin neukölln'deki ara sokaklarda fırına doğru yürürken yine o meşhur manzarayla karşılaştım. apartman kapısının önüne konulmuş, üzerinde el yazısıyla "zu verschenken" yazan karton bir kutu. içinde neredeyse hiç kullanılmamış porselen fincanlar, birkaç tane almanca yemek kitabı ve sapasağlam bir lamba duruyordu. bu olay benim almanya'ya ilk taşındığımda "nasıl yani, gerçekten bedava mı?" diye şaşırdığım ama zamanla hastası olduğum bir kültürü. türkiye'de genelde eskileri kapının önüne koysan ya eskici alır ya da çöp diye bakılır ama burada durum çok başka. insanlar evlerinde artık ihtiyaç duymadıkları ama hala iş gören, temiz her şeyi böyle kutulara koyup sokağa bırakıyorlar. bazen içinden gerçekten hazine çıkabiliyor. geçen ay mahallede yürürken 70'lerden kalma taş gibi bir daktilo buldum mesela, eve getirip temizledim, şu an çalışma masamın en güzel köşesinde duruyor. bu sadece eşya geri dönüşümü değil, aslında bir nevi yani sürdürülebilirlik felsefesinin sokağa inmiş hali. insanların "benim işime yaramıyor ama bir başkasının işini görsün" diyerek o kutuyu özenle hazırlaması, yağmur yağacaksa üstünü bir naylonla örtmesi falan beni inanılmaz duygulandırıyor. özellikle öğrencilerin veya şehre yeni taşınanların ev döşerken bu kutulardan ne kadar faydalandığını bilseniz şaşırırsınız. bazen kutunun yanına küçük bir not bırakıyorlar: "kitaplar çok sevildi, lütfen iyi bakın" diye. bu küçük detaylar insanı o soğuk sanılan alman bürokrasisi ve gri havası içinde ısıtıyor. (bkz: ) ile birleşince mahalle aidiyetini gerçekten hissediyorsunuz. o kutudan aldığım her eşyada, benden önceki sahibinin anısına saygı duyarak kullanıyorum, gerçekten çok naif bir adet.
is bu kadar24 Eyl 2026 23:04
