kanada'da mahalle dayanışması ve potluck kültürü
toronto'ya ilk taşındığımda, özellikle leslieville taraflarında, insanların o meşhur nezaketinin sadece yüzeysel bir 'pardon'dan ibaret olduğunu sanıyordum. ama ilk büyük kar fırtınasında yanıldığımı anladım. sabahın köründe elimde kürekle driveway'de debelenirken yan komşum doug amca -ki kendisi tam bir - kendi devasa snowblower'ıyla çıkageldi. beş dakikada benim önü açtı, 'hoş geldin komşu, alışırsın' deyip göz kırptı. asıl olay bir hafta sonraki davetiyle başladı. bizim arka bahçeler birbirine bakıyor, bunlar üç-dört ev birleşip 'winter fire pit' gecesi düzenlemişler. ben de çekinerek bir tencere kısır yapıp gittim. bizim kısır oldu mu sana 'mediterranean spicy bulgur salad'. insanlar öyle samimi ki, o gece sadece havadan sudan değil, vize stresinden, türkiye özleminden, her şeyden konuştuk. o günden beri ne zaman başım sıkışsa, mesela bir alet edevat lazım olsa (bkz: ) dışında önce doug'a soruyorum. kanada'da topluluk hissi gerçekten çok güçlü. etkinlikleri olsun, mahalle bazlı facebook grupları olsun, kimse seni yalnız bırakmıyor. özellikle (bkz: ) olayında sadece eşya değil, resmen tecrübe ve dostluk da dönüyor. geçen yaz mahalledeki için gönüllü arıyorlardı, orada tanıştığım sarah ile şimdi her hafta sonu don valley civarında yürüyüşe çıkıyoruz. göçmen olarak geldiğin bir yerde bu kadar çabuk 'buraya aitim' hissini yakalamak benim için büyük bir sürprizdi, bu samimiyet bazen soğuğu bile unutturuyor.
tunc gurbetci14 Eki 2026 10:57
