almanya'da sokaklara bırakılan zu verschenken kutuları
berlin'e ilk taşındığımda, steglitz taraflarında bir pazar sabahı fırına giderken kapı önlerinde kutular görmüştüm. üstlerinde el yazısıyla yazıyordu. başta herhalde birileri taşınıyor da çöplerini bırakmış sanmıştım ama içine bir baktım; pırıl pırıl mutfak tartıları, hiç okunmamış kitaplar, hatta bazen saksıda canlı bitkiler... bu olay benim bu topluma bakışımı gerçekten değiştirdi. almanya'da eşyayı çöpe atmak yerine ihtiyacı olana ulaştırmak inanılmaz köklü bir nezaket göstergesi. kimse "ya başkası bunu alır mı" demiyor ya da "paramla satarım" hırsına girmiyor. ihtiyacın yoksa, bir başkasının hayatına dokunsun diye sokağa, o meşhur kutunun içine bırakıyorsun. geçen hafta bizim mahallede (hamburg, eimsbüttel civarı) yürürken kutunun birinden orijinal kutusunda bir pikap buldum, hala inanamıyorum. eve getirip temizledim, canavar gibi çalışıyor. insan bazen (bkz: ) gibi konularda yorulsa da, kapınızın önüne bırakılan küçük bir kahve fincanı takımı veya bir çocuk oyuncağı insanın içini ısıtıyor. sadece eşya değil, resmen bir güven ve dayanışma döngüsü bu. birinin fazlası, öbürünün hazinesi oluyor. bazen kutuların yanına küçük notlar bırakıyorlar; "çalışıyor ama artık ihtiyacım yok, umarım yeni sahibini mutlu eder" falan yazıyorlar. bu basit paylaşım kültürü, kapitalizmin o her şeyi tüketme hırsına karşı minik ama çok samimi bir başkaldırı gibi geliyor bana. her seferinde iyi ki buradayım dedirten o sessiz toplumsal sözleşmelerden biri işte.
kafam karisik7 Eki 2026 07:03
