deutschland-ticket ile her hafta sonu başka bir almanya
geçen cumartesi sabahı hiçbir planım yokken elime kahvemi alıp telefonumdaki uygulamasını açtım. berlin'in o kaotik ama sevdiğim havasından biraz uzaklaşmak istedim. cebimde aylık sabit ödemesiyle her kapıyı açan o meşhur kart olduğu için bilet dert etmeden rastgele bir yöne giden trenine atladım. insan bazen almanya'yı sadece gri binalar ve bürokrasiden ibaret sanıyor ama tren camından akıp giden o sonsuz yeşilliği görünce yanıldığını anlıyor.
elbe nehri boyunca uzanan tarafına doğru kıvrılırken, o devasa kumtaşı kayalıklarını görmek insanı gerçekten başka bir evrendeymiş gibi hissettiriyor. bad schandau istasyonunda inip feribotla karşıya geçtiğim anki o taze hava, türkiye'deki büyükşehir koşturmacasından sonra ilaç gibi geldi. hiçbir şey yapmadan, sadece işaretli yürüyüş yollarını takip ederek ormanın içine daldım. yollar o kadar düzenli ve işaretli ki, kaybolmak isteseniz bile sistem sizi bir şekilde bir köy kahvesine ya da nehir kenarına çıkarıyor. (bkz: ) gerçekten başka bir seviyeymiş, bunu yerinde görünce daha iyi anladım.
bir tepenin başında durup aşağıdaki nehir kıvrımına bakarken, burada yaşadığım için kendimi çok şanslı hissettim. o an ne iş stresi kalıyor ne de bir sonraki haftanın koşturmacası. akşamüstü küçücük bir köy fırınından aldığım sıcak bir ile istasyona dönerken, almanya'nın bu sakin tarafını keşfetmenin aslında ne büyük bir lüks olduğunu bir kez daha anladım. her köşede bir şato kalıntısı, her köyde ayrı bir hikaye var. bazen hiç bilmediğiniz bir istasyonda inip o sokağa dalmak, bana en lüks tatilden daha büyük bir keşif hazzı veriyor.
napiyim ben3 Eki 2026 10:06
