amerika'da iade sürecinin yarattığı şaşırtıcı hafiflik
ilk taşındığımda her şeyi kırk kere ölçüp tartıp alıyordum, hani olur da sevmezsem ya da bozuk çıkarsa uğraşmayayım diye. türkiye'den kalma o "aman abi kutusunu açarsan iade alamayız" travması her hücreme işlemişti. sonra bir gün amazon'dan aldığım devasa bir mutfak robotu beklediğim gibi çıkmadı. ulan dedim şimdi bunu koli yap, bantla, kargocuya dert anlat... meğer diye bir olay varmış. telefonu elime aldım, bir oluşturup en yakın kohl's mağazasına gittim. robotu kucağıma aldım, kutusu bile açık, öylece içeri daldım. kasadaki kadın sadece kodu okuttu, robotu arkasındaki sepete fırlattı ve "tamamdır, paranız yattı bile" dedi. şaka yapmıyorum, daha arabaya binmeden telefona "refund processed" bildirimi geldi. bu sistem o kadar yaygın ki, ups store'lara veya whole foods içindeki köşelere gidip elindeki ürünü "alın bu olmadı" diye bırakıp çıkabiliyorsun. bu konforun insanın psikolojisi üzerinde çok garip bir etkisi var. alışveriş yaparken o baskı hissi kalkıyor, "deneyim beğenmezsem veririm" rahatlığı geliyor. hatta bazen noktalarına gidiyorum, kiosk'tan pıt pıt hallediyorum her şeyi. dert yok, tasa yok, "niye iade ediyorsunuz?" diye sorgulayan asık suratlı tezgahtar yok. bu pratiklik bazen (bkz: ) başlığında anlatılanların bile ötesine geçiyor günlük hayatta. bir şeyi deneme yanılma özgürlüğünü sonuna kadar hissediyorsun. hayatı gerçekten çok hızlandıran ve "ben nereye düştüm" dedirten çok temiz bir hizmet.
aylin kurt9 Eki 2026 00:16
