almanya'da kiralık ev arama eziyeti
vallahi yıldım be sözlük. hani dersin ki param var, işim gücüm yerinde, kontratım , ee daha ne? yetmiyor abi yetmiyor. berlin'e ilk geldiğimde o heyecanla 'iki haftada ev tutarım' diyordum, altı ay sürdü o odalarından kurtulmam. her gün sabahın köründe bildirimlerine uyanmak, her ilana saniyesinde 'hallo, ich habe großes interesse' diye hazır mesajı yapıştırmak resmen tam zamanlı mesaiye dönüştü. işin en sinir bozucu kısmı o denilen toplu ev gezmeleri. 30 metrekarelik kümes gibi daireye elli kişi doluşuyoruz, herkes emlakçının gözüne girmek için en iyi kıyafetlerini giymiş, elinde o meşhur klasörle bekliyor. , son üç aylık , eski ev sahibinden borcu yoktur kağıdı derken resmen ciğerimizi istiyorlar. bir keresinde emlakçı kadın bana 'piyano çalıyor musunuz?' diye sordu, 'hayır' dedim, 'tüh ev sahibi gürültü istemiyor da' dedi. sanki ev değil de mülakata giriyoruz. . mülteci gibi o kapı senin bu kapı benim gezmekten, her seferinde 'başkasına verdik' cevabını almaktan insanın gururu kırılıyor. şimdiki evimi tamamen şans eseri, bir tanıdığın tanıdığı vasıtasıyla buldum da kurtuldum. hala arayanlara sabır diliyorum, bu iş gerçekten psikolojik bir savaş. sizin de böyle emlakçıyla veya ev sahibiyle papaz olduğunuz absürt bir anınız var mı? (bkz: ) falan bir şekilde halloluyor da bu ev işi bambaşka bir seviye.
gel de anlat2 Eki 2026 08:58
