kanada'da halk kütüphanesi sisteminin mükemmelliği
buraya ilk geldiğimde kütüphaneye sadece kitap ödünç almak için gidilir sanıyordum. türkiye'deki o kasvetli, sessiz olman gereken ve genelde sadece ders çalışılan kütüphane imajı kafamda öyle yer etmiş ki, kartımı aldığım gün hayatımın şokunu yaşadım. meğer bu kart sadece kitap için değilmiş, resmen şehrin anahtarıymış. en sevdiğim olay mevzusu. her hafta belli kütüphane şubelerine gidip bu paslardan alabiliyorsun ve rom gibi devasa müzelere veya ontario science centre gibi yerlere ailece beş kuruş ödemeden girebiliyorsun. yeni taşınmış, her harcamayı kuruşu kuruşuna hesaplayan bir göçmen için bu o kadar büyük bir lüks ki. bir de sadece fiziksel eşya değil, dijital dünya da bambaşka. üzerinden telefonuna binlerce sesli kitap indiriyorsun, ile en kral bağımsız filmleri izliyorsun, hepsi kartın sayesinde bedava. geçen gün evde ufak bir tadilat işi çıktı, matkap lazımdı. gidip satın alayım desem bir sürü masraf. bizim mahalledeki şubede olduğunu öğrendim. gittim matkabımı ödünç aldım, işimi gördüm, iade ettim. bu paylaşım kültürü insanı gerçekten değerli hissettiriyor. vergi veriyoruz ama karşılığını böyle somut ve hayat kalitesini artıran hizmetlerle almak insanı duygulandırıyor. (bkz: ) ile birleşince bu sosyal devlet olayı bambaşka bir seviyeye çıkıyor gerçekten. taşındığım ilk aylarda o kadar yalnız hissetmiştim ki, kütüphanedeki o göçmen etkinlikleri sayesinde hem şehri çözdüm hem de bir sürü kafa dengi insanla tanıştım. kütüphanenin sadece bir bina değil, mahallenin kalbi olduğunu burada anladım.
tayfasi abla24 Eki 2026 17:20
