abd'deki mahalle blok partisi kültürü
buraya ilk taşındığımda herkesin kendi evine kapandığı, kimsenin kimseyle konuşmadığı o soğuk amerikan rüyası klişesine çok inanmıştım. new jersey taraflarında müstakil bir eve geçtiğim ilk ay, kapının önüne bırakılan o meşhur hoş geldin kurabiyelerini görünce bir şaşırmıştım zaten ama asıl mevzu olayında koptu. bizim sokağın sonundaki tonton teyze linda, bir cumartesi sabahı elinde bir kağıtla geldi. sokağı trafiğe kapatıp mangal yapacaklarını, herkesin davetli olduğunu söyledi. türkiye'den alışık olduğumuz o mahalleli mangal yakar kafası ama burada inanılmaz bir organizasyon var. herkes usulü bir şeyler getiriyor. ben de acaba dışlarlar mı falan diye çekinerek bizim meşhur mercimek köftesini yapıp götürdüm. wegmans'tan aldığım birkaç içecekle beraber masaya bıraktım. o gün sadece yemek yemedik; kimin hangi tamirciyi kullandığından tut, çocuklar için hangi okulun daha iyi olduğuna kadar her şeyi konuştuk. o soğuk ve mesafeli amerikalı imajı benim kafamda o gün yerle bir oldu. adamlar gerçekten senin kim olduğunla, nereden geldiğinle samimiyetle ilgileniyorlar. hatta bir ara yan komşum mike gelip bahçendeki çimleri çok kısa kesiyorsun, gel sana benim ayarlarını göstereyim diye yardımcı oldu. bu tarz topluluklar insanı gurbette gerçekten güvende hissettiriyor. yalnız olmadığını, bir ihtiyacın olduğunda yan kapıyı çalabileceğini bilmek çok büyük bir lüksmüş meğer. (bkz: ) ile birleşince buradaki mahalle dayanışması türkiye'deki eski mahalle kültürünü aratmayacak seviyeye geliyor bazen. o gün kurduğumuz arkadaşlıklar sayesinde hala hafta sonları barbeküye veya yakındaki parka yürüyüşe gidiyoruz. insanın kendini ait hissettiği bir yer bulması gerçekten paha biçilemez.
shadow zenith16 Eki 2026 08:12
