hollanda'da bisikletle doğanın içinde kaybolma keyfi
bugün yine anladım ki bu ülkenin en büyük lüksü, cebinde bir ve altında orta şekerli bir bisikletle nereye gideceğini bilmeden yola çıkabilmek. sabah utrecht'ten doğuya doğru, zeist taraflarına sürerken kendimi bir anda denilen o ormanlık bölgenin ortasında buldum. türkiye'de yaşarken doğaya çıkmak demek genelde uzun bir araba yolculuğu ve mangal dumanı demekti ama burada olay bambaşka bir seviyede.
hiçbir haritaya bakmadan sadece yani o meşhur bisiklet düğüm noktası tabelalarını takip ederek ilerliyorsun. bir bakıyorsun yanından geyikler geçiyor, bir bakıyorsun devasa bir malikanenin, o meşhur kasteellerin bahçesinden süzülüyorsun. yolun kenarında yaşlı bir çift bahçesine küçük bir tezgah kurmuş, üzerine de rustpunt yazmış; termosta kahve ve ev yapımı elmalı turta bırakmışlar. parasını kutuya dürüstçe atıp ormanda kuş sesleri eşliğinde o turtayı yemek... işte o an insan gerçekten burada yaşadığına şükrediyor.
yolların pürüzsüzlüğü zaten ayrı bir dünya. dedikleri o kırmızı asfalt üzerinde süzülürken kafadaki bütün iş stresi, bürokrasi dertleri uçup gidiyor. . akşam eve dönerken bacaklarındaki o tatlı yorgunluk ve ciğerlerine dolan tertemiz hava, insanın hayata bakışını değiştiriyor. (bkz: ) gibi sosyal etkileşimlerin yanında, bu yalnız kalabildiğin ve doğayla bütünleştiğin anlar asıl yaşam kalitesini belirliyor. her hafta sonu yeni bir kanal, yeni bir yel değirmeni ya da el değmemiş bir orman yolu keşfetmek gerçekten paha biçilemez bir lüks.
ismail korsan23 Eyl 2026 10:51
