almanya'da hafta sonu plansızca trene atlayıp kaybolmak
hafta içi ofis, ev, market üçgeninde sıkışıp kaldıktan sonra cumartesi sabahı uyanıp sadece ile rastgele bir yöne gitmenin verdiği o müthiş özgürlük hissi. eskiden bilet ne kadar tutar diye düşünürdük ama şimdi basıyorsun üzerinden, en yakın ile hiç bilmediğin bir kasabaya sürükleniyorsun. geçen hafta münih'ten çıkıp murnau taraflarına gittim. sadece göl kenarında yürürüm diye düşünmüştüm ama kendimi bir anda rotalarının içinde, devasa çam ağaçlarının arasında buldum. almanya'da doğa gerçekten çok iyi korunuyor. her yerin bir tabelası, her patikanın bir sonu var. kaybolsan bile aslında kaybolmuyorsun. ormanların içinden geçerken o toprağın ve çamın kokusu insanı bir anda resetliyor. şehirdeki o meşhur (bkz: ) stresini, acaba şu kağıdı eksik mi verdik kaygısını bir kenara bırakabiliyorsun. en sevdiğim yanı da bu rotaların sonunda mutlaka tatlı bir ya da küçük bir pastane çıkması. elmalı turtanı yiyip kahveni içerken etraftaki insanların o huzurlu hali sana da bulaşıyor. kimse kimseye karışmıyor, herkes kendi doğasının, kendi sessizliğinin tadını çıkarıyor. pazar günleri her yerin kapalı olmasının getirdiği o mecburi yavaşlama başlarda çok zor geliyordu ama şimdi o sessizliği arar oldum. yanına 'den aldığın iki sandviç ve suyla koca bir günü sadece yürüyerek ve yeni yerler keşfederek geçirmek paha biçilemez. sanırım buraya en çok bu durabilme lüksü için bağlandım.
yine mi ben25 Eki 2026 22:24
