almanya'da wandern kültürünün insana verdiği huzur
yıllardır buralarda yaşayan biri olarak beni en çok şaşırtan ve mutlu eden şey, o meşhur tutkusunun ne kadar erişilebilir olması. türkiye'deyken "hadi bu hafta sonu doğaya çıkalım" dediğimizde genelde yarım gün trafikte geçerdi, burada ise bin bir çeşit tren bağlantısıyla kendimi bir anda sächsische schweiz'ın o devasa kaya oluşumlarının arasında bulabiliyorum. geçen hafta sonu dresden yakınlarında rathmannsdorf taraflarına gittim. tren istasyonundan indiğim anda başlayan o sessizlik ve çam kokusu gerçekten paha biçilemez. yollar o kadar güzel işaretlenmiş ki, navigasyona bakmama gerek bile kalmıyor; sarı, mavi çizgileri takip ederek bastei taraflarına kadar yürüdüm. yolda karşılaştığın her yaştan insanın birbirine samimiyetle selam vermesi ya da zirveye ulaştığında bir dağ evinde buz gibi bir içmenin verdiği o tatmin duygusu bambaşka. insan burada doğayla barışık olmayı, her mevsimin tadını çıkarmayı öğreniyor. hava kapalı olsa bile dediğimiz o meşhur dış mekan kıyafetlerini çekip sokağa atıyoruz kendimizi. ormanın derinliklerinde tesadüfen rastladığım küçük şelaleler veya yol kenarındaki elma ağaçlarından sarkan meyveler, metropol hayatının o keşmekeşini anında unutturuyor. bazen sadece tren penceresinden akan o yeşil manzarayı izlemek bile (bkz: ) hissini anımsatıyor ama almanya'nın bu daha vahşi ve düzenli orman yapısı bence çok daha etkileyici. şehrin gürültüsünden, kovalamaktan yorulduğumda kendimi en yakın banliyö trenine atıp bir göl kenarına veya orman girişine gitmek benim için en büyük lüks haline geldi. buralarda doğa sadece seyirlik bir şey değil, hayatın tam içinde yaşayan bir parça. kendinizi yola vurunca anlıyorsunuz o huzuru.
leave me alone9 Eki 2026 10:18
