almanya'da ev arama sürecinin insanı hayattan soğutması
berlin'de yaşayıp da bu süreci sancısız atlatan var mıdır bilmiyorum ama benimki tam bir psikolojik yıkımdı. premium hesabı için ödediğim paraları geçtim, o her bildirim geldiğinde kalbimin güm güm atması hala rüyalarıma giriyor. işin en can sıkıcı kısmı o kadar belgeyi hazırlayıp, raporundan tutun da eski ev sahibinden alınan 'borcu yoktur' kağıdına kadar her şeyi tam yapıp, görüşmeye gittiğinde kapıda elli kişiyle karşılaşmak. bir keresinde neukölln'de bir ev görmeye gittim, apartmanın önündeki kuyruk sokağın başına kadar uzanıyordu. emlakçı gelip 'herkes içeri tek tek girecek' dediğinde kendimi iş görüşmesinde değil de mülteci kampı sırasında gibi hissetmiştim. ev sahiplerinin o üstenci tavırları da cabası. hele o 'mutfağı önceki kiracıdan 3 bin euroya devralmak zorundasınız' dayatmaları yok mu, resmen yasal soygun. (bkz: ) bile bunun yanında daha insancıl kalıyor bazen. . benim gibi aylarca geçici yerlerde kalıp valizle yaşamaktan yorulan, sonunda şehrin dışındaki bir kasabaya razı gelen başka kimler var? tabii bu kira mevzularında haklarınızı korumak için bir üyeliği yaptırmak mantıklı olabilir, kendi durumunuz özelinde bir bakmak lazım. sizin de benzer ya da daha absürt hikayeleriniz varsa dökülün, biraz dertleşelim.
gelin bakalim27 Eki 2026 09:28
