almanya'da ev arama işkencesi
buraya geleli kaç yıl oldu hala şu ev mevzusunu düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. berlin'e ilk geldiğimde saf gibi iki haftada ev bulurum sanıyordum, tam altı ay sürdü arkadaş. üzerinden premium üyelik falan aldım, ilan düşer düşmez saniyeler içinde mesaj atıyorum ama nafile. adamlar benden raporu, son üç aylık yetmiyor gibi bir de "neden bu evi istiyorsun" diye motivasyon mektubu bekliyorlar. sanki alt tarafı 40 metrekare bir daireye değil de spacex'e astronot olarak başvuruyoruz. bir keresinde neukölln'de bir eve bakmaya gittim, sokağın sonuna kadar sıra vardı. bina kapısının önünde bekleyen o umutsuz kalabalığı görünce insanın yaşama sevinci sönüyor. emlakçı içeri beşer beşer alıyor, herkes birbirini süzüyor acaba bu mu benim rakibim diye. elinde klasörlerle gelen alman teyzeler, pırıl pırıl takımlı beyaz yakalılar arasından sıyrılmak imkansız gibi. o seanslarından sonra eve dönüp reddedilme maili bile alamamak, sessizce geçiştirilmek artık rutin haline gelmişti. ama sonunda bir şekilde şans eseri bulabildim. almanya'da yaşamanın bence en büyük sınavı kesinlikle bu. (bkz: ) bile bunun yanında çocuk oyuncağı kalıyor. özellikle münih veya berlin gibi bir yerdeyseniz allah gerçekten sabır versin. siz bu süreci nasıl atlattınız, hala o meşhur casting'lerde ömür tüketen var mı?
leave me alone19 Eki 2026 11:32
