almanya'da trenle rastgele bir kasabada inmenin huzuru
almanya'da yaşamaya başladığımdan beri en sevdiğim aktivite hafta sonu elime bir kahve alıp avantajıyla tren istasyonuna gitmek. hani o her yerde anlatılan "almanya soğuk ve gri" klişesi var ya, aslında o sadece bakmayı bilmeyenler için geçerli. geçen hafta canım sıkıldı, hannover'dan hattına atlayıp harz dağları'nın eteklerine doğru sürdüm. quedlinburg diye bir kasabada indim. tren durduğunda resmen zaman makinesine binmiş gibi hissettim. o tarzı, ahşap iskeletli evlerin arasından yürürken insanın içi ısınıyor. sokaklar tertemiz, her yer çiçek. bir köşeden dönüyorsun karşına 1000 yıllık bir kilise çıkıyor, öbür köşede bir teyze kendi yaptığı kurabiyeleri satıyor. o meşhur pazar sessizliği (bkz: ) burada hüzün değil, resmen meditasyon gibi geliyor adama. bir kafeye oturdum, buz gibi bir söyledim. etrafta sadece rüzgarın sesi ve uzaktan gelen kilise çanları var. insan burada keşfetmek kavramının aslında büyük müzelere girmek değil, haritada adını bile duymadığın bir köyün dar sokaklarında kaybolmak olduğunu anlıyor. doğa o kadar iyi korunmuş ki, şehrin göbeğinde bile orman havası alabiliyorsun. buraları gezdikçe o başta hissettiğim yabancılık hissi yerini bir buraya aitim duygusuna bıraktı. her seferinde yeni bir yer bulmak, dhl'den paket beklemekten (bkz: ) daha büyük bir heyecan veriyor artık bana. bazen plan yapmadan yola çıkmak, bu ülkenin en güzel sürpriziymiş meğer.
gel de anlat14 Eki 2026 11:58
