almanya'da nebenan.de üzerinden mahalleliyle kaynaşmak
taşındığım ilk hafta münih'te bomboş bir evde kalakalmıştım. her şey kolileri içinde, duvarlar çıplak. hilti lazım, merdiven lazım ama kimseyi tanımıyorum. tam o esnada bir arkadaşın tavsiyesiyle diye bir platforma üye oldum. hani bizdeki komşu komşunun külüne muhtaçtır olayını adamlar öyle bir dijitalleştirmiş ki hayran kalmamak elde değil.
sadece oturduğunuz mahalledeki insanların girebildiği, adres teyidiyle üye olunan bir sistem bu. sisteme girdikten on dakika sonra karşı binadaki herbert amca'nın ihtiyacı olan gelip merdivenimi alabilir ilanını gördüm. gittim, kapısını çaldım, iki dakika almancamı zorlayarak ayaküstü sohbet ettik, merdiveni kaptım geldim. işim bitince de bir paket türk kahvesiyle geri götürdüm. adamın o andaki mutluluğu, türkiye'den mi getirdin diye merakla sorması falan gurbetin o ilk soğukluğunu bir anda kırdı.
almanya'da bürokrasi falan çok yorar insanı, (bkz: ) gibi başlıklar boşuna açılmıyor ama bu mahalle dayanışması bambaşka bir şeymiş. bazen birisi elinde kalan fazla bitkileri gelin alın diye sokağa çıkarıyor, bazen birisi köpeğini gezdirecek birini arıyor. geçen ay evde fazla kalan mutfak robotunu bir öğrenciye hediye ettim platform üzerinden, çocuk sevinçten havalara uçtu. bu sistem sayesinde sadece eşya değil, resmen o aidiyet hissini de buluyorsun. özellikle büyük şehirlerdeki o anonimlik ve yalnızlık hissini kültürüyle kırmaları çok klas hareket. her şeyin tıkır tıkır işlediği, güvenin esas olduğu bir ortam olması insanın içini ısıtıyor doğrusu. benim tecrübem böyle, insanı gerçekten eve dönmüş gibi hissettiriyor.
dur bakalim14 Eki 2026 06:52
