amerika'da kiralık ev bulmanın imkansızlığı
buraya ilk geldiğimde cebimde param var, işim gücüm hazır, herhalde iki güne ev tutarım sanıyordum ama kazın ayağı hiç öyle değilmiş. denen o lanet sayı olmadan kimse yüzüne bakmıyor. zillow'dan beğendiğin o bahçeli eve mesaj atıyorsun, daha 'merhaba' demeden 'kredi skorun kaç?' diye yapıştırıyorlar. yeni gelmişsin, ssn daha dumanı üstünde, neyin skoru olsun? ayrıca şu application fee olayı tam bir soygun. evi görmeye gidiyorsun, beğeniyorsun, adam diyor ki 'başvuru için 75 dolar ver'. sanki evi kesin tutmuşum gibi her başvurduğum yerden para kesiliyor. on yere başvursan daha eve girmeden yüzlerce doların çöp oluyor. bir de üzerine 'rental history' istiyorlar. kardeşim ben bu ülkeye yeni geldim, daha önce nerede kiracı olayım? türkiye'deki ev sahibimin numarasını mı vereyim? adam türkçe 'kira gününde yattı' dese ne anlayacaksın? en sonunda bir tanıdık vasıtasıyla ya da 3-4 aylık kirayı olarak peşin vererek ancak bir yer bulabiliyorsun. o süreçte yaşadığın stres, otel odalarında geçen haftalar insanı gerçekten yıpratıyor. hele bir de (bkz: ) dertleriyle uğraşırken evsiz kalma korkusu bambaşka bir seviye. benim ilk taşındığımda jersey city tarafında yaşadığım o çaresizliği hala unutamam, paramla rezil olmak tam olarak buydu. siz bu süreci nasıl atlattınız? özellikle büyük şehirlerde yaşayanlar nasıl kefil veya depozito işlerini halletti?
nomad frost26 Eki 2026 10:26
