amerika'da mahalle kosu gruplarinin beklenmedik samimiyeti
amerika'ya ilk tasindigimda, her sabah karsilastigim o asiri neseli 'how are you?' selamlasmalarinin hep cok yuzeysel oldugunu dusunurdum. (bkz: ) basligindaki o hissi iliklerime kadar yasiyordum yani. ta ki austin'deki lady bird lake etrafinda her sali aksami toplanan o kucuk tayfasiyla tanisana kadar. baslarda sadece ter atip eve donerim diye dusunurken, ekipteki sarah ve mike'in beni zorla bir persembe aksami 'post-run beers' etkinligine goturmesiyle her sey degisti. buradaki insanlar gercekten bir topluluk olma olayini cozmusler. gecen ay ev tasirken hicbir sey sormadan 'kamyonetin arkasina ihtiyacin var mi?' diye mesaj atan uc ayri kisi oldu bu gruptan. hani o cok elestirdigimiz 'ne haber, nasilsin?' samimiyetsizligi, bir sure sonra gercek bir dayanismaya donusebiliyor eger siz de o ilk kapiyi aralamayi biliyorsaniz. simdi her hafta sonu zilker park tarafina gidip sadece kosmakla kalmiyoruz, barbeku yapiyoruz, dertlesiyoruz. turkiye'deki o eski mahalle kulturu kadar 'ic ice' degil belki ama herkesin birbirinin kisisel alanina saygi duyarak kurdugu o yardimlasma agi cok baska bir guven veriyor insana. gurbette o 'yalnizim' hissini boyle kucuk yerel gruplarda kirmak mumkunmus, onu anladim. ozellikle yeni gelenlere tavsiyem, uzerinden falan kendinize en yakin ilgi alanini bulup o insanlara karismaniz. sonuc gercekten sasirtici derecede sicak olabiliyor.
shadow zenith22 Eyl 2026 07:45
