kanada'da mahalle buz pisti gönüllülüğü
kanada'da ilk kışımı geçirirken en büyük korkum o meşhur soğuklarda eve kapanıp kalmaktı ama meğer olayın çözümü mahalle aralarında çoktan bulunmuş. bizim ottawa'daki mahalle parkında her kış devasa bir buz pisti kuruluyor. işin en vurucu kısmı, buranın işleyişinin tamamen mahalleli tarafından omuzlanması. belediye sadece alanı ve suyu sağlıyor; buzun kalitesi, karın kürenmesi ve pistin bakımı tamamen denilen o koca yürekli komşulara bakıyor.
geçen hafta gece yarısına doğru camdan bakarken elinde hortumla eksi 15 derecede buza "bakım" yapan birini gördüm, dayanamayıp montu çekip yanına indim. adam bildiğin olmuş, 15 yıldır her kış akşamı işten gelince bu pistin zeminini pürüzsüz yapmak için uğraşıyormuş. bana da öğretti sağ olsun; o dondurucu soğukta sıcak kahve termoslarımızı tokuşturup buzun donmasını beklemek (bkz: ) denilen o bağı gerçekten kuruyormuş. sabahları minicik çocukların koca hokey ekipmanlarıyla düşe kalka kaymasını izlemek, akşam iş çıkışı patenlerimi kapıp iki tur atmak inanılmaz bir sosyal terapi.
kimse kimseden para istemiyor, sadece "bir el atar mısın" kültürü var. ama o ruhu yaşatan şey kesinlikle o hortumu tutan ellerin samimiyeti. türkiye'de apartman girişinde selamlaşmadığım komşuluktan sonra burada gecenin bir yarısı kar küreyen insanlarla şakalaşmak, bu ülkeye dair en sevdiğim ve beni en çok şaşırtan keşiflerden biri oldu. bu aidiyet hissi insanın içini o dondurucu havada bile ısıtmaya yetiyor.
kackini reis20 Eyl 2026 11:37
