amerika'da ev kiralama eziyeti
seattle'a ilk taşındığımda o meşhur "amerikalılar çok yüzeysel, asla samimi arkadaşlık kuramazsın" geyiğine fena inanmıştım. capitol hill tarafında bir stüdyo dairede tek başıma oturup tavanı seyrederken, sırf can sıkıntısından üzerinden bir kutu oyunu grubuna dahil oldum. ilk gidişimde elimde bir paket bisküviyle çekine çekine baltic room civarlarında bir mekana girdim.
beklediğim o soğuk ve mesafeli tavırdan eser yoktu. millet resmen masaya çekmek için yarıştı beni. o akşam hiç tanımadığım beş kişiyle saatlerce terraforming mars oynadık. adamlar kuralları öyle bir sabırla, hiç üstten bakmadan anlattılar ki şaştım kaldım. masadakilerden biri olan mark, daha ilk akşamdan sırf ben şehre yeni taşındım diye evindeki fazla ve birkaç mutfak eşyasını verebileceğini söyledi. (bkz: ) başlığında anlatılan o yardımlaşma hissini o an iliklerime kadar hissettim.
şimdi aradan iki yıl geçti ve o akşam tanıştığım ekip en yakın dostlarım oldu. her pazar günü aksatmadan toplanıyoruz, bazen birinin arka bahçesinde barbekü yapıyoruz, bazen sadece parkta oturup geyik çeviriyoruz. türkiye'deki o kendiliğinden gelişen mahalle kültürü burada yok belki ama insanlar ortak bir hobi etrafında inanılmaz bir yaratıyorlar. o yüzeysel dedikleri insanlar, taşınırken kamyon yüklememe yardım eden, bayramda seyranında yalnız hissetmeyeyim diye evine yemeğe çağıran insanlara dönüştü. amerika'da yalnız kalmamanın raconu cidden bu küçük topluluklara girmekten ve o ilk adımı atmaktan geçiyor. benim için buradaki hayatı katlanılır kılan en büyük sürpriz bu oldu.
damla texas11 Eyl 2026 19:01
